Producent suplementów i diet dla psów i kotów
Najwyższej jakości żywienie psów i kotów
Przysmaki i karma dla słodkiego rozrabiaki
Na sezonVET EXPERT VETOSKIN ULTRA
Preparat na skórę i sierść dla psów i kotów
-
-
Na sezon
19.05.2026
Łojotokowe zapalenie skóry u psa – objawy, przyczyny i leczenie
Łojotokowe zapalenie skóry u psów to przewlekła choroba dermatologiczna, objawiająca się nadmiernym łuszczeniem naskórka, przetłuszczaniem lub przesuszeniem sierści oraz często nieprzyjemnym zapachem. Jej podłoże związane jest z zaburzeniami rogowacenia naskórka. Kluczowe znaczenie w leczeniu ma ustalenie, czy problem ma charakter pierwotny (genetyczny) czy wtórny — będący konsekwencją innych chorób, takich jak alergie, pasożyty czy zaburzenia hormonalne. Właściwa diagnostyka oraz odpowiednio dobrana terapia pozwalają skutecznie kontrolować objawy, a w wielu przypadkach — całkowicie je wyeliminować.
Co to jest łojotokowe zapalenie skóry u psów?
Łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS) to choroba o charakterze przewlekłym, w której dochodzi do zaburzeń odnowy naskórka. W efekcie skóra złuszcza się nadmiernie, a sierść może być zarówno przesuszona, jak i nadmiernie przetłuszczona. Często towarzyszy temu charakterystyczny, nieprzyjemny zapach.
Wyróżnia się dwie główne postacie:
- łojotok suchy — przypominający nasilony łupież,
- łojotok tłusty — związany z nadprodukcją sebum i tłustą sierścią.
W praktyce klinicznej łojotok najczęściej występuje jako problem wtórny, towarzyszący innym schorzeniom. Warto podkreślić, że choroba nie jest zaraźliwa i nie stanowi zagrożenia dla innych zwierząt ani ludzi.
Jakie są główne przyczyny łojotokowego zapalenia skóry u psa?
Przyczyny dzieli się na pierwotne i wtórne.
Łojotok pierwotny
To rzadsza postać o podłożu genetycznym, wynikająca z wrodzonych zaburzeń rogowacenia. Predyspozycje do jej wystąpienia mają konkretne rasy — więcej na ten temat w kolejnej sekcji.
Łojotok wtórny
Zdecydowanie częstszy, będący objawem innych problemów zdrowotnych, takich jak:
- alergie (np. atopowe zapalenie skóry),
- pasożyty (pchły, nużyca, świerzb),
- infekcje bakteryjne i drożdżakowe (np. Malassezia),
- zaburzenia hormonalne (np. niedoczynność tarczycy, choroba Cushinga),
- nieprawidłowo zbilansowana dieta,
- czynniki środowiskowe (suche powietrze, niewłaściwa pielęgnacja).
W przypadku łojotoku wtórnego objawy często ustępują po skutecznym leczeniu przyczyny podstawowej.
Przeczytaj na blogu: Choroby skóry u psa – przyczyny, objawy i leczenie chorób skórnych psa
Które rasy są najbardziej predysponowane?
Łojotok pierwotny o podłożu genetycznym występuje wyraźnie częściej u określonych ras. Do najbardziej predysponowanych należą:
- akita — jedna z ras najczęściej wymienianych w kontekście pierwotnego łojotoku,
- cocker spaniel amerykański — szczególnie podatny na łojotok tłusty,
- west highland white terrier — często zmaga się z problemami skórnymi, w tym łojotokiem wtórnym w przebiegu atopii,
- labrador retriever i golden retriever — skłonność do łojotoku wtórnego przy współistniejących alergiach,
- pudel — wymieniony wśród ras z predyspozycją do zaburzeń rogowacenia,
- basset hound — podatny na łojotok tłusty ze względu na fałdy skórne i budowę ciała,
- sznaucer — skłonność do łojotoku pierwotnego i towarzyszących infekcji drożdżakowych,
- shih tzu i pekińczyk — wrażliwa skóra z tendencją do łojotoku i infekcji wtórnych.
Posiadanie psa rasy predysponowanej nie oznacza, że łojotok na pewno się pojawi, ale warto monitorować kondycję skóry i sierści już od szczenięcia oraz regularnie konsultować się z lekarzem weterynarii.
Po czym rozpoznać łojotok suchy i tłusty u psa?
Łojotok suchy objawia się widocznym łupieżem — drobnymi, jasnymi łuskami na skórze i sierści. Sierść staje się matowa, sucha i bardziej łamliwa, a skóra może być podrażniona i swędząca.
Łojotok tłusty charakteryzuje się lepką, przetłuszczoną sierścią o żółtawym odcieniu. Skóra często wydziela intensywny zapach, a dodatkowo mogą pojawiać się grudki, zaskórniki czy zaczerwienienia. Wokół włosów bywają widoczne tzw. mankiety łojowe.
W obu przypadkach mogą występować wyłysienia, pogrubienie skóry oraz wtórne infekcje, które nasilają świąd i pogarszają stan skóry.
Diagnoza łojotokowego zapalenia skóry u psa
Diagnostyka rozpoczyna się od wizyty u lekarza weterynarii, który przeprowadza wywiad i badanie kliniczne. Najważniejsze jest ustalenie, czy łojotok ma charakter pierwotny czy wtórny. W zależności od sytuacji lekarz może zlecić:
- zeskrobiny skórne w kierunku pasożytów,
- badanie cytologiczne skóry,
- posiewy mikrobiologiczne,
- trichogram (analiza włosa),
- badania krwi, w tym hormonalne,
- biopsję skóry w trudniejszych przypadkach.
Leczenie łojotokowego zapalenia skóry u psa
Terapia zależy od przyczyny i nasilenia objawów. Podstawą leczenia jest odpowiednia pielęgnacja skóry, w tym szamponoterapia. Stosuje się specjalistyczne preparaty dermatologiczne, które regulują wydzielanie sebum, usuwają łuski i wspomagają walkę z drobnoustrojami. Uzupełnieniem terapii jest suplementacja kwasów tłuszczowych omega-3 i omega-6, które wspierają odbudowę bariery skórnej.
W zależności od rozpoznania lekarz weterynarii może włączyć także leczenie farmakologiczne:
- antybiotyki przy infekcjach bakteryjnych,
- leki przeciwgrzybicze,
- leki przeciwzapalne i immunomodulujące,
- preparaty regulujące proces rogowacenia.
Istotna jest również regularna pielęgnacja: szczotkowanie, odpowiednie nawilżanie skóry oraz utrzymanie czystości legowiska i otoczenia psa.
Szamponoterapia w praktyce — jak ją stosować?
Szamponoterapia to jeden z filarów leczenia łojotoku, jednak aby przynosiła efekty, musi być przeprowadzana prawidłowo. Sam dobór preparatu to dopiero połowa sukcesu — równie ważna jest technika kąpieli.
Przy łojotoku suchym stosuje się szampony hipoalergiczne dla psa nawilżające i emolientowe, które odbudowują barierę skórną i redukują łuszczenie. Przy łojotoku tłustym pomocne są preparaty normalizujące produkcję sebum, często zawierające siarkę, dziegieć, kwas salicylowy lub pirokton olaminy. W przypadku towarzyszących infekcji drożdżakowych lekarz weterynarii może zalecić szampony z ketokonazolem lub chlorheksydyną.
VET EXPERT Clinic Care Hypo & Omega Shampoo
Szampon dermokosmetyczny dla psów i kotów (250 ml)
Kluczowa zasada szamponoterapii to czas ekspozycji — preparat leczniczy powinien pozostawać na skórze przez co najmniej 5–10 minut przed spłukaniem. Zbyt szybkie zmycie znacząco ogranicza jego skuteczność. Skórę i sierść należy dokładnie nawilżyć przed nałożeniem szamponu, a preparat masować delikatnie, dbając o dotarcie do skóry, nie tylko do sierści.
Częstotliwość kąpieli ustala lekarz weterynarii indywidualnie — zazwyczaj w fazie intensywnego leczenia psa kąpie się raz lub dwa razy w tygodniu, a po uzyskaniu poprawy przechodzi na kąpiele podtrzymujące co 2–4 tygodnie. Zbyt częste kąpiele bez wskazań mogą nasilać przesuszenie skóry i pogarszać stan bariery skórnej.
Rola diety w leczeniu i zapobieganiu łojotokowi
Dieta ma istotny wpływ na kondycję skóry i sierści psa. Niedobory pokarmowe — szczególnie kwasów tłuszczowych, cynku, witamin A i E oraz białka — mogą bezpośrednio przyczyniać się do zaburzeń rogowacenia i nasilać objawy łojotoku.
Przy doborze karmy dla psa z problemami skórnymi warto zwrócić uwagę na kilka elementów. Kluczowa jest odpowiednia zawartość kwasów tłuszczowych omega-3 i omega-6 w proporcjach wspierających zdrowie skóry — ich źródłem są oleje rybne, olej lniany i mięso ryb morskich. Istotna jest też wysokiej jakości proteina zwierzęca, dostarczająca aminokwasów niezbędnych do odbudowy naskórka i wzrostu sierści.
Warto wybierać karmy wzbogacone w cynk i witaminę A, które wspierają prawidłowe rogowacenie naskórka, oraz unikać karm z dużą ilością zbóż i wypełniaczy, które mogą nasilać stany zapalne u psów z towarzyszącą atopią.
Jeśli pies zmaga się z łojotokiem, warto omówić z lekarzem weterynarii lub dietetykiem weterynaryjnym ewentualną zmianę karmy lub wprowadzenie celowanej suplementacji. Sama zmiana diety nie zastąpi leczenia, ale może je znacząco wspomóc i przyspieszyć powrót do dobrej kondycji skóry.
Czego unikać przy pielęgnacji psa z łojotokiem?
Właściwa pielęgnacja jest równie ważna jak leczenie — błędy w codziennej opiece mogą niweczyć efekty terapii.
Unikaj szamponów przeznaczonych dla ludzi — mają inne pH niż preparaty weterynaryjne i mogą uszkadzać barierę skórną psa, nasilając zarówno przesuszenie, jak i przetłuszczanie. To samo dotyczy kosmetyków „dla dzieci" i produktów oznaczonych jako „łagodne", które nie są bezpieczne dla psiej skóry.
Nie kąp psa zbyt często bez wskazań lekarza weterynarii — przy łojotoku suchym nadmierna liczba kąpieli pogłębia problem. Nie pomijaj też regularnego szczotkowania, które usuwa martwy naskórek, poprawia mikrokrążenie skóry i ułatwia dotarcie preparatów leczniczych.
Zadbaj o wilgotność powietrza w mieszkaniu, szczególnie zimą, gdy centralne ogrzewanie mocno wysusza atmosferę. Suche powietrze nasila łojotok suchy i podrażnienia skóry — nawilżacz powietrza może być prostym, ale skutecznym uzupełnieniem terapii.
Unikaj też stosowania preparatów przeciwpasożytniczych o silnym działaniu na skórę bez konsultacji z lekarzem weterynarii — u psów z zaburzoną barierą skórną mogą wywoływać dodatkowe podrażnienia.
Jak zapobiegać nawrotom?
Zapobieganie nawrotom jest szczególnie ważne przy łojotoku wtórnym, który może wracać, jeśli przyczyna podstawowa nie zostanie trwale wyeliminowana lub jest trudna do kontrolowania (jak atopowe zapalenie skóry czy alergia pokarmowa).
Regularność to podstawa — nawet po ustąpieniu objawów warto kontynuować kąpiele podtrzymujące zaleconą przez lekarza weterynarii częstotliwością oraz regularnie szczotkować psa. Systematyczna suplementacja kwasami omega-3 i omega-6 pomaga utrzymać skórę w dobrej kondycji na dłużej.
Warto wybierać karmy wzbogacone w
Kluczowe jest też monitorowanie stanu zdrowia psa i szybka reakcja na pierwsze sygnały nawrotu — im wcześniej wdroży się leczenie, tym łatwiej opanować problem zanim się nasilI. Regularne wizyty kontrolne u lekarza weterynarii pozwalają ocenić kondycję skóry i w razie potrzeby korygować plan pielęgnacji lub leczenia.
Przy łojotoku pierwotnym nawroty są nieuniknione — to choroba przewlekła, której nie da się wyleczyć, jedynie kontrolować. W takim przypadku właściciel psa powinien traktować pielęgnację skóry jako stały element codziennej rutyny, a nie jednorazową interwencję.
Rokowanie
Rokowanie zależy od przyczyny choroby. W przypadku łojotoku wtórnego, po usunięciu przyczyny podstawowej, objawy często ustępują całkowicie. Łojotok pierwotny ma charakter przewlekły i wymaga stałej kontroli oraz regularnej pielęgnacji przez całe życie psa. Przy odpowiednim postępowaniu możliwe jest jednak utrzymanie dobrej kondycji skóry i komfortu zwierzęcia. Nieleczony łojotok może prowadzić do przewlekłego dyskomfortu, nawracających infekcji i stopniowego pogorszenia stanu skóry.
Podsumowanie
Łojotokowe zapalenie skóry to choroba, która wymaga indywidualnego podejścia — zarówno w diagnostyce, jak i leczeniu. Kluczem do sukcesu jest ustalenie jej przyczyny, wdrożenie odpowiedniej terapii i konsekwentna pielęgnacja na co dzień. Właściciele ras predysponowanych powinni szczególnie uważnie obserwować skórę i sierść swojego psa, by jak najwcześniej reagować na pierwsze niepokojące sygnały. Przy wsparciu lekarza weterynarii i zaangażowaniu właściciela nawet psy zmagające się z przewlekłym łojotokiem mogą żyć komfortowo i cieszyć się dobrą kondycją skóry.